Ο Ολυμπιακός ομολογουμένως πήγε μια χαρά στους ομίλους. Χθες το 70% της ελληνικής επικράτειας -που δεν μπορούσε να χωνέψει αυτά που είδε σε Αγγλία, Κροατία- «φτιάχτηκε» με το τρίμπαλο επί της (τολμούμε να γράψουμε) πιο επηρμένης ομάδας στον κόσμο! Το κλαμπ που οι ρεπόρτερ του καταφέρνουν σχεδόν καθημερινά να κάνουν ρόμπα! Αφού λίγες ώρες πριν τη σέντρα διασκεδάσαμε με τις συγκρίσεις των ρόστερ (ο άλλος το τερμάτισε, γράφοντας ότι ο ΟΗΕ του Σίλβα υπερέχει (!!!) των Gunners), μετά το 90λεπτο το σύνθημα που δόθηκε για να χρυσωθεί το χάπι ήταν (όχι ότι δεν το περιμέναμε) πως η ομαδάρα πάει πια να διακριθεί στο Γιουρόπα.
Χρόνια τώρα η εντύπωση που έχει καλλιεργηθεί στην πιάτσα είναι πως η αξιοπιστία αυτών των τσιτάτων ολοκληρώνεται με το που ο δρόμος αρχίζει ν΄ ανηφορίζει για Καλλιθέα. Όλοι κατανοούν τις υπερβολές τους, κάποιοι χλευάζουν, άλλοι διασκεδάζουν. Μονάχα αυτοί εκεί κάτω παίρνουν ότι κι αν γραφτεί/ειπωθεί στα σοβαρά. Χθες ο πύρινος κόσμος άρχισε να εγκαταλείπει απογοητευμένος το γήπεδο από το 70΄ πεπεισμένος νωρίτερα πως οι -απίστευτα υπερτιμημένοι- ποδοσφαιριστές της ομάδας του θα κάνουν πλάκα σ’ ένα κωλοπετσωμένο σύνολο της Πρέμιερ Λιγκ. Τον τόνο έδωσαν οι εφημερίδες που ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσίαζαν τα παιδιά Βενγκέρ ως παρακατιανούς (!) Όταν ο Τύπος εμπορεύεται την κολακεία στους Ολυμπιακούς (που «τσιμπούν» ευκολότερα) δημιουργεί τόσο υπερβολική ευφορία που χάνεται ο μπούσουλας.
Προ τριετίας μετά το 0-3 του Παναθηναϊκού οι οικοδεσπότες άκουσαν το μπινελίκι της ζωής τους από τους φιλάθλους παρότι 24ώρα νωρίτερα είχαν νικήσει 2-0 κοτζάμ Μάντσεστερ! Φυσιολογική η αντίδραση των οπαδών όταν διάβαζαν αμέτρητες φορές πως οι πράσινοι κατέβαιναν στο Φάληρο σαν πρόβατα προς σφαγή! Η παραφροσύνη που υπάρχει στο λιμάνι δεν περιγράφεται. Στον Πειραιά κάθε χρόνο ένας τουλάχιστον παίκτης τους θεωρείται ικανός να παίξει βασικός σε κλαμπ από Γιουβέντους και πάνω. Κάποτε η Τσέλσι «έδινε» ένα σκασμό λεφτά για τον…Ντιόγο , παρότι έχει μπροστά Ντρογκμπά, Ανελκά. Ο Ντουντού ήταν ανώτερος (!) του Ζιλμπέρτο Σίλβα (εν ενεργεία αρχηγού της σελεσάο) κι… αδικούνταν που δεν καλούνταν στους «καριόκας». Σε μια επική σύγκριση βγήκε το συμπέρασμα ότι ο Κωστάρας Μήτρογλου «έριχνε» στον Τζιμπρίλ Σισέ κι ο Κώστας Μανωλάς έπρεπε να είχε τον θείο του για να του κουβαλά τα παπούτσια! Κάποιος Φετφατζίδης βαφτίστηκε «Μέσι» ενώ ήδη για τον Κώστα Φορτούνη σφάζεται (στο μιλητό) η μισή Ευρώπη!
Η μεγαλύτερη πλάκα είναι να τους ακούς όταν προσπαθούν να εξηγήσουν τις αποτυχίες. Το 1999 φύσηξε αεράκι, επί Βαλβέρδε συνωμότησαν Γάλλοι-Γερμανοί σ’ επίπεδο αρχηγών κρατών (!!!) για να μείνει εκτός ο ΟΣΦΠ και να προκριθεί η Μαρσέιγ, με τη Λίβερπουλ έφταιγαν οι αλλαγές του Μπάγεβιτς (Μάριτς-Ρέζιτς) κι όχι ότι στο β΄ ημίχρονο το «Άνφιλντ» έγειρε.
Ο Σίλβα είναι μια χαρά προπονητής μα όχι θαυματοποιός σίγουρα απέχει ακόμα από να χαρακτηριστεί διάδοχος του Μουρίνιο όπως (κλασικά) βιάστηκαν να τον βαφτίσουν τα ερυθρόλευκα Μέσα. Ο Ολυμπιακός πραγματικά ξεπέρασε τον εαυτό του μαζεύοντας εννιά πόντους έχοντας ρόστερ όπου ξεχωρίζουν πραγματικά μονάχα Ρομπέρτο, Καμπιάσο, Τσόρι με τους Αργεντινούς έτοιμους γι απόσυρση. Μόνο που αυτά ισχύουν για όσους πατάνε στη Γη. Σταυροκοπιόμασταν όταν μετά την δεύτερη νίκη τους επί των Κροατών βλέπαμε περισπούδαστες αναλύσεις για το πως ο «αιώνιος» θα διεκδικούσε την πρωτιά στο Μόναχο (!)
Μετά τα δύο «διπλά» οι άνθρωποι καταλήφθηκαν από φρενίτιδα, οι συζητήσεις είχαν να κάνουν αποκλειστικά για την ομάδα που θα τους προέκυπτε στα νοκ-άουτ, αφού το τρίποντο επί της Αρσεναλ το θεωρούσαν δεδομένο. Κατά τα ΜΜΕ τους, οι άνθρωποι Βόλφσμπουργκ/Ζενίτ (που ήταν οι επιθυμητοί αντίπαλοι στους 16) θα έπρεπε ν’ ακούν Μαζουάκου, Ομάρ, Σιόβας (ειδικά αυτόν!), Ντα Κόστα, Πάρντο, Μποτία, Σεμπά και να χάνουν τον ύπνο τους!
Με τους ρέφερι (κλασικά) να τους «προσέχουν» υπερβολικά στη Σούπερ Λιγκ το γαϊτανάκι της υπερβολής λόγω των σερί νικών ίσως παρέσυρε και τον προπονητή. Βλέπαμε το ματς κι απορούσαμε πως ο Σίλβα δεν εμπιστεύτηκε τον Εστεμπάν Καμπιάσο που έχει φάει με το κουτάλι αυτά τα παιχνίδια και σαφώς η εμπειρία του θα ήταν πολύτιμη. Ο Πορτογάλος χρησιμοποίησε τέσσερις επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές και γιατί να μην το κάνει όταν εδώ κι εβδομάδες σίγουρα θα έχουν φτάσει στα αυτιά του τα κανακέματα του Τύπου που μιλούν για τον καινούργιο Special One! Βγήκε τις προάλλες ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος κι αποκάλεσε αυτό το ρόστερ το κορυφαίο που είχε ο σύλλογος την τελευταία 20ετία! Η αμετροέπεια κι η σαχλαμάρα σ’ όλο τους το μεγαλείο!
Η μεγαλύτερη πλάκα είναι να τους ακούς όταν προσπαθούν να εξηγήσουν τις αποτυχίες. Το 1999 φύσηξε αεράκι, επί Βαλβέρδε συνωμότησαν Γάλλοι-Γερμανοί σ’ επίπεδο αρχηγών κρατών (!!!) για να μείνει εκτός ο ΟΣΦΠ και να προκριθεί η Μαρσέιγ, με τη Λίβερπουλ έφταιγαν οι αλλαγές του Μπάγεβιτς (Μάριτς-Ρέζιτς) κι όχι ότι στο β΄ ημίχρονο το «Άνφιλντ» έγειρε. Μετά από ένα «καθαρό» 0-3 περιμέναμε να διαβάσουμε κάτι πειστικό για το πώς η Αρσεναλ με 11άδα ανάγκης έκανε περίπατο! Αμ δε!!! Ότι έγινε, έγινε, τώρα πάμε να πάρουμε το…Γιουρόπα! Ψυχοπάθεια και γελοιότητα μαζί στο μπλέντερ!
